काठमाडौं । समय बदलिँदै जाँदा नयाँ प्रवृत्तिहरू उदाउँछन् र पुराना शैलीहरू ओझेलमा पर्छन् भन्ने धारणा सामान्य छ। तर पछिल्ला वर्षहरूमा देखिएको ट्रेन्डले त्यो सोचलाई चुनौती दिइरहेको छ। पुराना लुगा, पहिरन, गीत, बाल बनाउने शैली, जुत्ताका डिजाइन, यहाँसम्म कि जीवनशैलीसमेत फेरि लोकप्रिय बन्दै गएका छन्। युवापुस्तादेखि फेसन डिजाइनर, सामाजिक सञ्जाल प्रयोगकर्तादेखि सांगीतिक कार्यक्रमहरूसम्म ‘रेट्रो’ वा ‘भिन्टेज’ शैलीको पुनरागमन देखिएको छ।

पुरानो फैशनको पुनरागमनको पछाडि केवल सौन्दर्यको दृष्टि मात्र होइन, भावनात्मक र सांस्कृतिक सम्बन्ध पनि छ। धेरैले पुराना लुगा वा शैली अपनाउँदा बाल्यकाल, आमा-बुबा वा हजुरबुबा-हजुरआमाको सम्झना गर्छन्। ती वस्तुहरू केवल पहिरन नभई स्मृतिहरू बोक्ने माध्यम बन्छन्।

साथै, जलवायु परिवर्तन र दिगोपनप्रति बढ्दो चेतनाका कारण ‘अपसाइकलिङ’ र ‘थ्रिफ्टिङ’ जस्ता अभ्यासहरू बढेका छन्। नयाँ लुगा बनाउँदा लाग्ने स्रोत बचाउन र फोहोर घटाउन पुराना कपडा वा डिजाइन पुनः प्रयोग गरिन्छ। यसले पुराना फैशनलाई नयाँ अर्थ दिएको छ।

सामाजिक सञ्जाल पनि यस प्रवृत्तिको मुख्य कारण हो। टिकटोक, इन्स्टाग्रामजस्ता प्लेटफर्ममा ‘य2के’, ‘90s aesthetic’, ‘cottagecore’ जस्ता पुराना शैलीहरू ट्रेन्ड बन्न थालेका छन्। सेलिब्रिटीहरूले पुराना लुक्समा फोटो पोस्ट गर्दा युवा पुस्तामा त्यस्तो स्टाइल प्रति आकर्षण बढेको छ।

यद्यपि, सबैले यसको स्वागत गरेका छैनन्। कतिपयले यो 'प्रगतिको पछि फर्किने' अभ्यास हो भनेर आलोचना पनि गर्छन्। तर धेरैले भने पुरानो शैलीलाई नयाँ स्वरूपमा प्रस्तुत गरेर सांस्कृतिक निरन्तरताको रूप मानिरहेका छन्।

फेसन केवल पहिरनको कुरा होइन, त्यो समय, समाज र पहिचानसँग पनि गहिरो रूपमा जोडिएको हुन्छ। त्यसैले पुरानो फैशन र चालचलनको दोहोरिने क्रम केवल फेसनको चक्र होइन, एक प्रकारको सांस्कृतिक संवाद पनि हो।